Yalnızım çoğu zaman deli gibi kalabalık içinde kimsenin beni göremediği, çoğu zaman görmek istemediği, lanet bir yalnızlığım var. Kendime bile itiraf etmekten çekindiğim bir yalnızlık, kendi kendime bile anlatırken zorlandığım, zaman zaman arkasına saklandığım bir yalnızlık, kimseye itiraf edemediklerim var içimde. Birileriyle paylaşıp azaltmaya çalıştıkça daha çok artan beni bu yalnızlığa daha çok mecbur eden hislerim var.

Sevmediğim halde yüzüne güldüğüm insanlar var ve şerefsizce beni arkamdan bıçaklayanlar. Herkes kadar kötüyüm aslında ve herkes kadar iyi. Kendime itiraf ederken bile zorlandığım acılarım var bir insana bile dürüstçe anlatamadıklarım. Sadece beni dinleyip bana yol göstermesi için herkesten gizleyerek ve aç kalarak gittiğim bir psikologum var. Bana açılan yolda yürüyemeyip çevremde bana çok güvenen insanlar olduğu halde yarı yolda bırakmak zorunda kaldıklarım. Hayallerim var kocaman kocaman, herkesten gizlemek zorunda kaldığım çoğu zaman. Anlattığımda dalga geçilen ideallerim var ve o ideallerinin yanından bile geçemeyen kendi kendine çabaladıkça batan bir de ben varım yanlızlıktan bunalan. Ne çok akıllıyım ne de çok aptal ne çok yetenekliyim ne büsbütün yeteneksiz. Ama uğraştıkça batan bir de ben varım her attığı adımla hayalleri yıkılan yanında kimsesi olmadığından yalnızlıktan bunalan.

Başkalarının hayalleri gerçekleşsin derken kendi hayallerini unutan, eksik olan yerlere yetişeyim derken erkenden bunalan, yaşadığı hikayelerde kendini unutan. Evet ben yapayalnız bir insan olmuşum bilmeden canım sıkkın ne olur gitme diyebileceğim kimse kalmamış çevremde başkalarına güvenmeyen ama güvenir gibi yapan birine dönüşmüşüm bugün anladım. çektiğim acılar canımı yakıyor deli gibi içim acıyor kimseye anlatamadığım acılarım var benim, herkesten sakladığım içimi acıtan acılarım var benim.

Artık bu kuş özgür kalsın en azından burdan anlatsın içindeki acıları soruyorum size siz dinlermisiniz acaba beni?